Wypadek Audrey Mestre
Wydarzenie miało miejsce w czasie oficjalnej próby bicia rekordu świata w kategorii No Limits na głębokości 171 metrów. Odbywało się ono z udziałem widzów, przedstawicieli mediów, sponsorów i innych oficjeli. Pikanterii dodawał mu fakt, że rekord miała ustanowić kobieta – Audrey Mestre - żona Pipina, dzierżącego dotychczasowy rekord (162 metry). Pipin, mimo iż skrzętnie ukrywał to przed otoczeniem, był śmiertelnie zazdrosny o pozycję najgłębszego człowieka świata, oraz o uwagę mediów, która po treningowych nurkowaniach Audrey na głębokość 166 i 170 metrów, odwróciła się od niego właśnie ku niej. Niewykluczone, że ta zazdrość była pierwotną przyczyną tragedii – śmierci Audrey. Na temat całego wydarzenia toczyły się zażarte dyskusje na freedivingowych forach internetowych, napisano o nim dziesiątki artykułów w prasie, wyemitowano szereg audycji telewizyjnych, a nawet powstała jedna, wyłącznie jemu poświęcona książka („The Last Attempt” Carlosa Serra). Prawdopodobnie w dużej cęści poświęcony jej będzie również powstający obecnie film Jamesa Camerona „The Dive”. Czytaj więcej 
|
Pipin Ferreras i Carlos Serra
Po dniu nurkowania w wielkim zachwycie i wielkim błękicie, można zanurzyć się w lekturę książki „Zanurzeni w wielki błękit” Francisco Pipina Ferrerasa. Pipin Ferreras to jeden z najlepszych nurków bezdechowych wszechczasów. Nurek bezdechowy jest jak saper: oddycha tylko raz i myli się tylko raz... Czytaj więcej
|
HISTORIA BEZDECHU
Polskie określenie „bezdech” jest niemal dosłownym tłumaczeniem oryginalnego greckiego słowa a-pnoia czyli „bez oddechu”. W swym pierwotnym znaczeniu nie odnosi się ono w żaden sposób do wody, jednak we współczesnej terminologii używa się go często w powiązaniu ze sportem zwanym po angielsku „freediving” czyli nurkowaniu (zanurzeniu) pod wodą na wstrzymanym oddechu (bez pomocy oddychania). Freediving to sport skodyfikowany, podzielony na ściśle określone kategorie, w których odnotowuje się różnego rodzaju rekordy. Jak w każdym sporcie istnieje tu grupa championów, mistrzów nurkujących na najwyższych światowym poziomie, a także tysiące entuzjastów, którzy uprawiają tę dyscyplinę dla czystej przyjemności. Początki historii tego sportu nikną w mrokach czasu, opisując więc jego pradzieje, musimy opierać się na opowieściach i legendach przekazywanych ustnie z pokolenia na pokolenie. Nie jest to jednak historia przypadkowa. Nurkowanie na bezdechu w stopniu większym niż jakikolwiek inny sport korzysta z atawistycznych odruchów rodzaju ludzkiego. Wystarczy powiedzieć, że płyn owodniowy, w którym rozwija się ludzki płód, ma skład bardzo zbliżony do wody morskiej; co więcej, jeśli tuż po narodzeniu zanurzymy dziecko w wodzie, zacznie instynktownie pływać żabką i będzie w stanie wstrzymać oddech na czterdzieści sekund. Dziecko zachowa tę umiejętność do czasu, gdy nauczy się chodzić. W przypadku poszczególnych jednostek odruchy te zostają zapomniane ze względu na dominację pozycji wyprostowanej, lecz w zbiorowej pamięci ludzkości – a tym samym w historii – praktyka nurkowania na bezdechu pozostawiła niezatarte ślady: legendy, mity i przekazy sięgające aż do wyczynów współczesnych nam atletów, którzy nie tylko zapisali nowe, fascynujące stronice w historii tego sportu, ale także dokonali rewolucyjnych przemian w teoriach dotyczących ludzkiej fizjologii. Każdy nurek bezdechowy zna zapewne słynne słowa francuskiego lekarza Cabarrou, który, na pytanie czy człowiek może zejść na głębokość większą niż 50 metrów, odpowiedział „il s’ecrase, donc, si rompe” (zostanie zgnieciony, dlatego pęknie). Działo się to jednak przed rokiem 1962, kiedy to Enzo Maiorca pokonał w Ustica tę słynną barierę: zanurkował na głębokość 51 metrów i powrócił na powierzchnię cały i zdrowy. Historia rekordów świata to także historia bezdechu: każdy atleta, który przekroczył granice ustalone przez swych poprzedników, otwierał tym samym drzwi do rozwoju nowych technik nurkowania i przyczyniał się do postępów systemu szkolenia, dzięki czemu grono mistrzów i rekordzistów powiększało się o kolejnych, nowych zawodników. Czytaj więcej
|
Tydzień z Umberto Pelizzarim
Relacja Tomka „Nitasa” Nitki z kursu nurkowania u Umberto Pelizzariego na Sardynii w 2003 r. Dla mnie wszystko zaczęło się w czasie zawodów na Hańczy w sierpniu 2002 roku. Tam poznałem Michała Pydo, który miesiąc wcześniej bawił na Sardynii. Jego opowieści o kursie, w którym tam uczestniczył słuchaliśmy z otwartymi ustami, oglądaliśmy zdjęcia i nakręcone w czasie pobytu video. Każdy z nas po cichu marzył by za rok znaleźć się tam gdzie Michał. Potem nastąpiły tygodnie wahań, rozważania wszystkich za i przeciw. Wreszcie nie sprawdzając do końca kosztów (żeby się przypadkiem nie przerazić i rozmyślić!), w listopadzie podjąłem decyzję : wysyłam zgłoszenie i jadę! Czytaj więcej
|
Nie tylko SWB (część II)
NIE TYLKO SHALLOW WATER BLACKOUT. INNE ZAGROŻENIA WE FREEDIVINGU Część II Opiszemy tutaj inne niż hipoksja zagrożenia w nurkowaniach na zatrzymanym oddechu. W tej części artykułu: uraz ciśnieniowy ucha, uraz ciśnieniowy płuc (lung squeeze) i arytmie serca.
Czytaj więcej
|
Nie tylko SWB (część I)
NIE TYLKO SHALLOW WATER BLACKOUT. INNE ZAGROŻENIA WE FREEDIVINGU Część I Zagrożenia w nurkowaniach głębokich i/lub intensywnych Opiszemy w tym artykule inne niż hipoksja zagrożenia w nurkowaniach na zatrzymanym oddechu. W tej części - zagrożenia w nurkowaniach głębokich i/lub intensywnych: narkoza azotowa, niedokrwienia kończyn, toksyczność tlenowa, zatrucie CO2, HPNS, awarie sprzętu i choroba dekompresyjna. Czytaj więcej
|
Procedury bezpieczeństwa freedivingu
Tekst zawiera podstawowe informacje o zasadach bezpieczeństwa. Adresowany jest do osób podejmujących pierwsze próby nurkowania z zatrzymanym oddechem. Uwaga - przeczytanie tego tekstu nie gwarantuje poprawności stosowania zasad bezpieczeństwa w praktyce, bo nie zastępuje udziału w profesjonalnym kursie nurkowania. Czytaj więcej
|
WSTRZYMAJ ODDECH!
Wstrzymaj oddech, czyli jak to zrobić? Dla większości nurków sprzętowych, a tym bardziej dla zwykłych śmiertelników doniesienia o rekordach pozostawania w bezdechu brzmią jak bajka o żelaznym wilku. Zapewne każdy z nas próbował kiedyś wstrzymać oddech przez pewien czas, ale raczej mało komu udało się to na dłużej niż 60-90 sekund. Tymczasem aktualny rekord świata Niemca Toma Sietasa i wynosi 10 minut i 12 sekund ! (stan na luty 2009 r.) Nam wydaje się to zupełnie nierealne. I słusznie. Osiągnięcie wyniku zbliżonego do rekordu świata, w każdej dyscyplinie sportu wymaga splotu kilku unikalnych okoliczności – gotowości poddania się rygorystycznemu reżimowi treningowemu, żelaznej konsekwencji w dążeniu do celu, specyficznych predyspozycji psychofizycznych, czyli tego, co umownie nazywamy talentem i wreszcie obecności sponsorów gotowych finansować przygotowania zawodnika. Dla 99,99% z nas to wszystko jest nieosiągalne. Zapomnijmy więc o ośmiu minutach. Czy oznacza to, że w takim razie wspomniane 90 sekund jest wszystkim, na co nas stać? Otóż nie. Okazuje się, że każdy z nas jest w stanie w miarę łatwo zatrzymać oddech na 3, a może nawet i 4 minuty. Niemożliwe? Możliwe! Rzecz w tym, żeby odpowiednio zabrać się do sprawy. Czytaj więcej
|
Encyklopedia 
Freediving, czyli nurkowanie na zatrzymanym oddechu. To właśnie Mayol, Maiorca, Pippin, Pelizzari i inni legendarni nurkowie uprawiali tą dyscyplinę . W tym miejscu dowiesz się wielu ciekawych rzeczy o freedivingu właśnie.
Biogramy nurków, wielkich, sławnych, kultowych oraz tych mniej znanych, naszych polskich.
Fotografować pod wodą? A może nakręcić podwodny film? Może to będzie nowy WIELKI BŁĘKIT? Fotografia i film podwodny w praktyce.
Przekonaj się jakie to proste! Sprawdź gdzie masz najbliższe centrum nurkowe, poczytaj o tym od czego zacząć. Jaki sprzęt kupić, czy w ogóle go kupić? Dowiedz się co nieco o pierwszych zabawkach jakie będziesz musiał kupić, żeby rozpocząć swą podwodną przygode. Gdzie się szkolić? Z kim się szkolić? itd. itp. 
|
|
