Anglia - zima roku 1856. Piękne piaszczyste plaże zatoki Weymouth – nowego modnego kurortu uświetnionego częstymi pobytami Króla Grzegorza III- były świadkiem dziwnych wydarzeń. Właśnie w Lutym tego roku William Thompsom wykonał pierwszą fotografię pokazującą podwodny świat. Akcja rozgrywała się w okolicach Weymouth. Kamera przyczepiona do tyczki wykonywała zdjęcia z powierzchni wody. Ekspozycja trwała 10 minut i na końcu, tak jak to się i obecnie zdarza, kamera zalała się wodą.  Zaraz po tych pierwszych, mimo strat, udanych próbach  kilka następnych osób powtórzyło ten wyczyn. Byli to Niemiec Ludwig Bauer, Francuz Ernest Bazin i rodak Williama - C.L. Bristol.

Niewątpliwie jednak, za ojców fotografii podwodnej należy uznać Francuzów Luisa Boutan’a i jego mechanika Josepha David’a. W 1893 po wielu próbach wykonali serię zdjęć podwodnych. W zatoce Banyuls sur Mer, gdzie Pireneje  sięgają Morza Śródziemnego- między Perpignan a Hiszpanią, całymi godzinami wykonywali swoje zdjęcia. Trzeba pamiętać, że naświetlenie jednego ujęcia trwało wtedy nawet 30 minut a obudowa ważyła 200kg. Dlatego też zdjęcia przez nich wykonane przedstawiały jedynie nieruchome formacje podwodne. Brak na nich ryb i innych poruszających się zwierząt. Dopiero po zastosowaniu lampy błyskowej ze spalaną magnezją mogli robić znacznie ciekawsze zdjęcia. Jak to czasem jednak bywa – uczeń przerósł mistrza. Joseph David jako bardziej utalentowany i oddany swojej pasji osiągnął większy sukces. On to również wykonał pierwsze podwodne zdjęcia z postaciami nurków.

Ogromny pęd ludzi do poznania podwodnego świata wykorzystał Ettiene Peau stając się pierwszym dziennikarzem  opisującym ten fascynujący świat. Ilustrował on swoje artykuły o biologii oceanów własnymi zdjęciami z pod wody.

 Niezwykłe zdjęcia podwodne pokazujące nurkujące ptaki, żaby, szczupaki i wydry wykonywał w latach 1908 – 1913 angielski chirurg Francis Ward. Niektóre zdjęcia były wykonane w kolorze!

1915 rok zasłynął z wykonania pierwszego w historii filmu podwodnego. Amerykanin John Ernest Williamson sfilmował na taśmie celuloidowej wiele scen mrożących krew w żyłach. Topił on nieżywe konie w wodzie aby zwabić przepływające rekiny. Pierwszy film pokazywał autora jak własnymi rękoma tylko przy pomocy noża zabija rekina. Publiczność była zachwycona.

Wysokiej jakości zdjęcia pojawiły się dopiero w 1926 roku. Po wynalezieniu i wykonaniu pierwszego aparatu oddechowego przez Francuza Yves le Prieur, można było znacznie dłużej przebywać bez przerwy pod wodą. Nowe zdobycze techniki wykorzystali dwaj amerykanie. Ichtiolog William H. Longley i fotograf National Geographic  Charles Martin nurkując na Morzu Karaibskim wykonywali wysokiej jakości czarno-białe i kolorowe zdjęcia. Do doświetlania używali lampy błyskowej z proszkiem magnezowym zapalanym rozgrzewającym się drutem platynowym.

Współczesna era fotografii podwodnej wiąże się z Austriakiem Hansem Hassem. W 1939 roku napisał i wydał pierwszą książkę o podwodnym polowaniu z harpunem i kamerą. Rozwinął także filmowanie podwodne. W 1949 roku wspólnie z niemiecką firmą Franke & Heidecke odniósł ogromny sukces budując do lustrzanki dwuobiektywowej Rolleiflex 6 x 6 perfekcyjną i przez długie lata używaną obudowę Rolleimarin. Aż do początku 1970 roku była ona uważana za podstawową obudowę podwodną. Hans wykonał wiele doskonałych zdjęć. Do najsłynniejszych należą zdjęcia: atakującego rekina tygrysiego, wielkich mant, kaszalotów i żarłacza długopłetwego.