| Fizjologiczna reakcja na zmiany ciśnienia w przestrzeniach powietrznych ciała |
|
|
|
|
W porównaniu z innymi częściami ciała, reakcja pustych przestrzeni w ciele jest bardziej oczywista. Np. podczas zanurzania nurek odczuwa parcie ciśnienia w uszach; ulgę przynosi dopiero jego wyrównanie. Woda stanowi większą część ciała, tak więc z praktycznego punktu widzenia fizjolodzy traktują ludzkie ciało jako nieściśliwe przez ciśnienie wody. To jest przyczyną dlaczego nurkowie zawodowi, używający specjalnych mieszanek helowych mogą nurkować aż na 450 m . Jednakże nurkowanie powyżej głębokości 600 metrów powoduje, że nawet nieściśliwe ciecze i ciała stałe kompresują się co wpływa na białka i inne struktury molekularne. Dotyczy to jednak głębokości większych niż rutynowo osiąganych przez nurków komercyjnych. Gazy, włączając powietrze, są ściśliwe, tak więc puste przestrzenie takie jak zatoki, uszy, płuca oraz maska reagują zmianami objętości na zmiany ciśnienia. W celu wyrównania ciśnienia, te wolne przestrzenie muszą mieć zdolność do przyjmowania i wypuszczania powietrza (lub innego gazu oddechowego). a) Uszy Mniej więcej co 1 metr zanurzenia nurek odczuwa ucisk w uszach -wówczas świadomie wyrównuje to ciśnienie, aby uniknąć dyskomfortu. Schemat budowy ucha i przegląd jego anatomii wyjaśnia jak i dlaczego nurek musi wyrównywać ciśnienie. Zapoznanie się z budową ucha pomoże także lepiej zrozumieć rozdział o problemach z przestrzeniami wypełnionymi powietrzem. Ucho dzielimy na zewnętrzne, środkowe i wewnętrzne. Każda części ma swoją funkcję słuchową. Zewnętrzne wyłapuje fale dźwiękowe (w powietrzu lub wodzie) i skupia je w kanale słuchowym, który prowadzi je do błony bębenkowej w uchu środkowym. Błona bębenkowa stanowi szczelną barierę oddzielającą ucho środkowe. Fale dźwiękowe wzbudzają wibracje błony bębenkowej, która jest podłączona do trzech kosteczek, które przenoszą i wzmacniają drgania, przekazując je do ucha wewnętrznego. Drgania przekazywane są z kosteczek do ślimaka - organu ucha wewnętrznego, wypełnionego cieczą zwaną perylimfą. Kosteczki przyłączone są do okienka owalnego w ślimaku, które spręża się i rozpręża w odpowiedzi na wibrację kosteczek. Kiedy okienko owalne napręża się, naciska poprzez płyn, wywołując fale ciśnienia wewnątrz ślimaka. Fale ciśnienia stymulują nerw słuchowy na końcu ślimaka, który zamienia wibracje na impuls nerwowy, przesyłany do mózgu. Okienko okrągłe działa jak urządzenie kompensujące nadmiar ciśnienia. Wypręża się na zewnątrz, podczas, gdy okienko owalne wypręża się do wewnątrz, kompensując efekt nieściśliwego płynu. Bez tego mechanizmu nie byłoby możliwa transmisja fali ciśnienia i mechanizm słyszenia nie działałby. W uchu wewnętrznym znajdują się także kanały półkoliste, które kontrolują równowagę i zmysł orientacji. Choć kanały te nie współpracują z procesem słyszenia, łączą się ze ślimakiem poprzez system perylimfatyczny. Z tego powodu reakcje ucha na zmiany ciśnienia dotyczą nie tylko słyszenia, lecz także równowagi. Za reakcje na ciśnienie w uchu odpowiada ucho środkowe. Ucho zewnętrzne jest otwarte na otoczenie, dlatego też jest zawsze w równowadze, także ucho wewnętrzne jest w całości wypełnione płynem i nieściśliwe. Ucho środkowe jest suche i wypełnione powietrzem, lecz łączy się z gardłem przez trąbkę Eustachiusza w celu przepływu powietrza do i od przestrzeni powietrznej. Podczas zanurzania ciśnienie hydrostatyczne naciska na błonę bębenkową, która ściska powietrze w uchu środkowym. Nurek kompensuje wzrastające ciśnienie poprzez wdmuchanie dodatkowego powietrza poprzez trąbkę Eustachiusza do ucha środkowego i przywrócenie równowagi objętości/ciśnienia po obu stronach błony bębenkowej. Nurkowie rekreacyjni przeważnie wyrównują ciśnienie przez "manewr Valsalvy" lub "manewr Frenzel`a". Za pomocą obu technik nurek wdmuchuje powietrze w stronę zatkanego nosa, co równocześnie rozluźnia tkanki, otaczające trąbkę Eustachiusza i pcha przez nią powietrze. Wraz z Valsalvą nurek używa przepony i próbuje robić wydech mimo zatkanego nosa; z Frenzel'em nurek wykorzystuje mięśnie gardła by wcisnąć powietrze w zatkany nos. Frenzel minimalizuje możliwość urazu okna okrągłego (zob. problemy z przestrzeniami powietrznymi ciała), lecz wymaga więcej czasu. Początkujący nurek uczy się wyrównywać przez "wdmuchiwanie mimo zatkanego nosa" i wielu z nich korzysta z manewru Valsalvy. Jednakże, wraz z nabywaniem doświadczenia nurkowego, wielu z nich nieświadomie zaczyna korzystać z manewru Frenzel'a. Podczas wynurzania się przestrzeń ucha środkowego przeważnie wyrównuje się bez świadomego działania nurka. Rozprężające się powietrze przechodzi przez trąbkę Eustachiusza do gardła bardzo łatwo, tak więc wynurzający się nurek przeważnie nie robi nic z uszami. - Ucisk / uraz ucha środkowego jeśli nurek zanurza się mimo braku możliwości wyrównywania powietrza, odczuwa ostry ból w uchu, spowodowany ciśnieniem hydrostatycznym, uciskającym błonę bębenkową. Jeśli sytuacja ta trwa, ciśnienie hydrostatyczne wpycha płyny ustrojowe i krew z tkanek otaczających ucho środkowego do przestrzeni powietrza ucha; czym dłużej, tym więcej płynów i krwi spływa do ucha środkowego. Ostry ból wówczas się zmniejsza, a nurek odczuwa rodzaj "wypełnienia". Ciecze znajdujące się w uchu środkowym tłumią wibracje, zmniejszając jednocześnie słyszalność ucha. Uraz ucha środkowego poddany właściwemu leczeniu laryngologicznemu goi się łatwo, lecz zaniechanie leczenia pojawiającej się w następstwie urazu mechanicznego infekcji, może pozostawić po sobie trwały ubytek słuchu. - Pęknięcie błony bębenkowej Jeśli nurek z niewyrównanym ciśnieniem w uchu zanurzy się raptownie, z prędkością szybszą od tej, z jaką ciśnienie hydrostatyczne potrafi przepchnąć płyny z tkanek do ucha środkowego, błona bębenkowa może pęknąć do wewnątrz. Gdy pęka błona bębenkowa, nurek odczuwa ostry ból, poprzedzający jednak natychmiastową ulgę, związaną pojawieniem się wody, która natychmiast wypełnia wolną przestrzeń. Ponieważ woda zazwyczaj jest zimniejsza niż normalna temperatura ludzkiego ciała, mogą wówczas pojawić się zawroty głowy, powstające podczas kontaktu zimnej wody z kanałami półkolistymi. Zawroty te jednak mijają, gdy ciepło ciała ogrzeje wodę. Pęknięta błona bębenkowa leczy się sama, jednakże, woda wpływająca do ucha środkowego wprowadza tam bakterie i ciała obce, powodujące infekcję. Leczenie laryngologiczne minimalizuje możliwość trwałego ubytku słuchu. - Blokada wsteczna powstaje, gdy ucho środkowe wyrównuje się podczas schodzenia, lecz powietrze nie wychodzi przez trąbkę Eustachiusza podczas wynurzania. Ten przypadek zdarza się najczęściej, gdy nurek używa leków do nosa obkurczających śluzówkę. Może się to również zdarzyć, gdy przeziębiony nurek próbuje przedmuchiwać uszy, mając zablokowaną trąbkę Eustachiusza. Uraz ten odczuwany dokładnie jak uraz ucha środkowego, mimo, że ciśnienie wpycha błonę bębenkową raczej na zewnątrz niż do wewnątrz. W przypadku blokady wstecznej niektórzy nurkowie odnosili sukces przez odwrotne wyrównywanie ciśnienia (zaciśnięcie nosa i wdech), lecz uporczywie powtarzająca się blokada wsteczna może w rzadkich przypadkach spowodować pęknięcie błony bębenkowej. - Czopy uszne tworzą przestrzenie powietrza w kanałach ucha pomiędzy czopem a błoną bębenkową. Przestrzeń ta nie może być wyrównywana, a więc nurek ma trudności z przedmuchaniem ucha. Czasami podobną sytuację może powodować choćby zbyt ciasny kaptur mokrego skafandra, lecz wówczas nurek łatwo pozbędzie się problemu poprzez odchylenie na chwilę skafandra. Jeżeli nurek zanurzał się z czopem w uchu, błona bębenkowa mogła zostać uszkodzona, jeśli ciśnienie wpychało ją na zewnątrz w (tak jak przy blokadzie wstecznej). Próbując wyrównywać ciśnienie zwiększa się ból, gdyż dodając powietrza do ucha środkowego powiększa się różnice ciśnień. Może dojść nawet do pęknięcia błony bębenkowej. Ciśnienie hydrostatyczne mogło wówczas również wepchnąć czop głęboko do kanału słuchowego. - Pęknięcie okna okrągłego na ślimaku może wystąpić, jeśli nurek opóźni wyrównywanie ciśnienia podczas zanurzania, a potem spróbuje mocnego i długiego manewru Valsalvy. Fizjologia powodująca przerwanie okienka okrągłego jest rozległa, chociaż stosunkowo łatwa do zrozumienia. W niewyrównanym ciśnieniu ucha, błona bębenkowa napina się do wewnątrz pod wpływem ciśnienia hydrostatycznego. Ruch do wewnątrz jest przekazywany poprzez kosteczki do ślimaka słuchowego via okienko owalne dokładnie tak, jak przechodzi dźwięk. Okienko owalne naciska do wewnątrz wytwarzając ciśnienie w perylimfie i kompensuje wygięcie okienka okrągłego na zewnątrz. System nerwowy w ciele nieprzerwanie produkuje płyn mózgowo-rdzeniowy, w którym zanurzone są nerwy głowy i rdzenia nerwowego. Układ żylny nieprzerwanie wytwarza i absorbuje te płyny, w tym perylimfę. Podczas Valsalvy ciśnienie w klatce piersiowej wzrasta przez moment, powstrzymując przepływ krwi w większych żyłach wracających do serca. Układ żylny chwilowo "zatyka się" powodując wzrost ciśnienia w większych żyłach. Ciśnienie żylne chwilowo wzrasta, podnosząc ciśnienie płynu mózgowo-rdzeniowego, włączając w to perylimfę. Jeśli nurek opóźnia wyrównywanie ciśnienia, okienko okrągłe w uchu wybrzusza się na zewnątrz, skutkiem ciśnienia przenoszonego do ślimaka. Jeśli w tym czasie nurek wyrówna ciśnienie, wykorzystując silnie i długotrwale Valsalvę, wzrost ciśnienia perylimfy połączy się z ciśnieniem transmitowanym z błony bębenkowej i może rozerwać okienko okrągłe. Przerwanie okienka okrągłego powoduje uczucie zablokowania ucha, nurek może doświadczyć redukcji słyszalności, często wraz z dzwonieniem i zawrotami głowy. Zerwanie okienka okrągłego jest poważnym urazem i wymaga leczenia otolaryngologicznego, gdyż w przeciwnym razie może dojść do stałego ubytku słuchu lub wręcz głuchoty ucha dotkniętego urazem. Przerwanie okienka okrągłego może również wpływać na zmysł równowagi. - Zalecenia odnośnie urazu ciśnieniowego uszu • Nurek winien wyrównywać ciśnienie/ przedmuchiwać uszy natychmiast po rozpoczęciu zanurzania i kontynuować tą czynność podczas całego procesu zanurzania. Nurek nie powinien nigdy zwlekać do momentu odczucia dyskomfortu. • Jeśli przedmuchania jest niewykonalne, nurek powinien powoli podpłynąć wyżej i spróbować raz jeszcze. Jeśli wyrównanie ciśnienia w uszach jest wciąż niemożliwe, należy przerwać nurkowanie. • Należy unikać nurkowania z przeziębieniem i alergią, nawet przy wykorzystaniu środków obkurczających śluzówkę. • Nie wolno stosować długotrwałej i silnie przeprowadzanej tzw. próby Valsalvy, by uniknąć przerwania okienka okrągłego. • Nurek, który doznał lub podejrzewa barotraumę ucha bądź uszu, powinien bezzwłocznie skonsultować uraz z laryngologiem. • Nurek nie może korzystać z zatyczek do uszu i winien zdawać sobie sprawę, że zbyt ciasny kaptur winien być od czasu do czasu odchylany od uszu, by umożliwić normalne ich przedmuchiwanie uszu b) Zatoki Podobnie jak nurkowanie z przeziębieniem lub alergią może powodować trudności z wyrównywaniem powietrza w uchu, tak samo nurkowanie w tym stanie może prowadzić do urazu zatok. Nurek, który schodzi z zablokowanymi zatokami może czuć ból (nie zawsze), gdy ciśnienie napiera na uwięzione przestrzenie powietrzne w zatokach. Gdy nurek zanurza się gwałtownie, ból zatok może wystąpić między oczami, nad zębami lub w kościach policzkowych. Ból przeważnie ustępuje, gdy ciśnienie hydrostatyczne przepycha krew i płyny z otaczających tkanek do przestrzeni powietrznych. Gdy nurek wypływa, powietrze rozpręża się, przepychając zgromadzone płyny i krew do jamy nosowej. Często nurek wypływa z krwią w masce, co jest wyraźną oznaką urazu zatok. Uraz zatok przeważnie leczy się samoistnie, jeśli nie towarzyszy mu ostry lub przedłużający się ból wymaga minimalnej lub wręcz żadnej ingerencji lekarskiej. Zalecenia odnośnie barotraumy zatok • Nurek nie powinien nurkować, jeśli występują u niego objawy, mogące powodować zator zatok. • Ból zatok podczas zanurzania się wskazuje na ich blokadę, wówczas nurek powinien zakończyć zanurzanie i przerwać nurkowanie. • W wypadku urazu zatok, w przypadku nieuzasadnionego, rozległego bólu lub innych komplikacji w leczeniu nurek powinien skorzystać z porady otolaryngologa. Nurkowanie winno zawieszone do czasu usunięcia przyczyn i objawów powodujących zator zatok c) Płuca Reakcja płuc na zmiany objętości powietrza zależy od tego czy nurek nurkuje bezdechowo czy ze sprzętem. Nurkowanie bezdechowe Gdy nurek zanurza się bezdechowo, wzrastające ciśnienie hydrostatyczne redukuje objętość płuc przez skompresowanie powietrza w płucach. Nie stanowi to problemu, gdyż płuco jest dostosowane do redukcji swej objętości. Zmniejszanie się objętości nie różni się od wydechu, jeśli ciśnienie nie zredukuje objętości poniżej tzw. objętości zalegającej. Dla przeciętnego nurka, rozpoczynającego zanurzanie z pełnymi płucami, kompresja poniżej objętości zalegającej nastąpi dopiero po 40 metrach . Niemniej jednak większość nurków nie potrafi zanurkować aż tak głęboko. Przy wynurzaniu rozprężające się ponownie powietrze osiągnie odrobinę mniejszą objętość, niż podczas rozpoczęcia nurkowania. Ta mała redukcja objętości oryginalnej jest spowodowana wykorzystaniem tlenu z powietrza pęcherzykowego przez układ krążenia podczas bezdechu i powietrzem wydychanym do maski i uszu podczas wyrównywania ciśnienia. Nurkowanie z aparatem Ekwipunek nurkowy dostarcza nurkowi powietrza o ciśnieniu otoczenia, więc płuca wyrównują zmiany głębokości wraz z każdym oddechem. Bez względu na głębokość, objętość płuc pozostaje w przybliżeniu taka sama, jak na powierzchni. Gdy nurek się zanurza objętość płuca wyrównuje się z każdym wdechem, a podczas wynurzania się rozprężone powietrze w płucach ucieka wraz z wydechem. W tej sytuacji, wyrównywanie jest całkowicie automatyczne, tak długo, jak nurek oddycha normalnie. Poważne komplikacje mogą powstać dopiero wówczas, jeżeli nurek zatrzyma wydech. - Zgniecenie płuc (thoracic) Zmiana objętości płuc jest cechą ich normalnego funkcjonowania. Istnieje jednak objętość minimalna (zalegająca), której przekroczenie poprzez dalsze ściskanie może doprowadzić do urazu, choć jest to związane głównie z nurkowaniem bezechowym na ekstremalnych głębokościach, gdy nurek schodzi z pełnymi płucami. Jeśli nurek zanurza się z pustymi lub prawie pustymi płucami (np. próbując zredukować pływalność), płuca mogą być ściśnięte poniżej minimalnej objętości już na głębokości 1- 2 metrów . Ściśnięcie poniżej minimalnej objętości powoduje puchnięcie płucnych naczyń włosowatych, napełnianie zredukowanej objętości przez wolno wyciekające do płuc płyny. Jeśli ściśnięcie jest krótkotrwałe i niewielkie, efekt jest nieznaczny, gdyż jedynie minimalna ilość płynów przedostanie się do płuc. Jeśli natomiast ściśnięcie trwa dłużej i jest rozległe, płyny mogą zacząć się gromadzić pęcherzykach, mieszać z wymianą gazową i powodować krótkość oddechu. Zgniecenie płuc może zagrażać życiu i wymaga natychmiastowej ingerencji medycznej. Mimo niebezpieczeństwa tego typu urazu, rekord dla nurkowania bezechowego wynosi 200 metrów .. Choć jest to wielokrotnie głębiej, niż głębokość mogąca spowodować ten typ urazu, to fizjolodzy zakładają, że krótkotrwałość ekspozycji ogranicza poważniejsze problemy. - Barotrauma płuc Większość przestrzeni powietrznych ciała reaguje bez żadnych komplikacji na wzrost ciśnienia bez świadomej reakcji nurka. Płuca - przy nurkowaniu ze sprzętem - dzięki ciągłemu oddychaniu równie łatwo wyrównują obniżające się ciśnienie. Jeśli nurek powstrzymuje wydech lub powietrze zostanie uwięzione we fragmencie płuc, gdy ciśnienie hydrostatyczne obniża się, rozszerzające się powietrze prawie zawsze spowoduje barotraumę płuc. "Żelazna zasada" nurka - nigdy nie przetrzymuj oddechu - ponieważ stwarza to zawsze niebezpieczeństwo barotraumy. Historycznie najczęstszymi przyczynami urazów nurkowych były panika i ignorancja, lecz również mdłości, zadławienia się, a nawet nieuwaga. Niedrożność systemu oddechowego może również zatrzymać powietrze wewnątrz fragmentu płuc, zapalenie płuc lub infekcja układu oddechowego może stymulować akumulację wydzieliny, powodującej niedrożność. Również palenie pociąga za sobą ryzyko tego typu urazu. W rezultacie wzmożonego wydechu część oskrzelików może zapadać się, powodując przejściową wewnętrzną blokadę płuca. Wewnętrzna powierzchnia oskrzelików i pęcherzyków płucnych jest osłonięta surfaktantem (substancją powierzchniowo czynną), która powstrzymuje zapadnięte kanały powietrzne przed sklejeniem się. Palenie niszczy surfantanty płuc, hamując powtórne otwarcie się oskrzelików, co może prowadzić do warunków w płucu częściowo identycznych do wstrzymania oddechu. Urazy płuc mogą powstawać nawet przy małej ilości ponadnormatywnego ciśnienia. Badania wskazują, że nurek startujący z pełnymi płucami może spowodować uraz płuc przez przytrzymanie powietrza już na głębokości półtora metra. Ryzyko urazu nadmiernego rozszerzenia płuc staje się ponadto większe wraz z bliskością powierzchni, gdy proporcja objętości gazu wzrasta wraz z zasadą prawa Boyle'a. Zamiast rozerwać się jak balon, płuca z nadmiernym ciśnieniem rozdzierają się. Stopień barotraumy płuc zależy nie tyle od wielkości rozdarcia, co od ilości powietrza, jakie przeniknęło do tkanek i/lub krwioobiegu. Barotrauma płuc może skutkować jednym z czterech niezależnych urazów: - embolią - odmą opłucnową - odmą śródpiersiową - odmą podskórną Płuco w warunkach podwyższonego ciśnienia reaguje pękaniem płucnych naczyń włosowatych i pęcherzyków płucnych, mieszaniem się krwi z powietrzem w płucach. Często powoduje to kaszlenie krwią. Embolia Najbardziej poważny z urazów płuc tego typu rozwija się, jeżeli powietrze przedostanie się do krwiobiegu przez pęknięte pęcherzyki do płucnych naczyń włosowatych, powodując embolię lub tętniczą embolię gazową (w skrócie "AGE"). Mówiąc dokładniej, embolię tworzy każde ciało obce w krwiobiegu, które może blokować swobodny przepływ krwi; w przypadku embolii powietrznej ciałem tym jest powietrze (np. pęcherzyki powietrzne), a tętniczą embolię gazową tworzą pęcherzyki powietrzne w tętniczej części układu krwionośnego. Powietrza, które przeniknęło do krwiobiegu w płucach płynie poprzez żyły płucne do serca, przez lewą stronę serca do aorty i systemu tętniczego. Pęcherzyki powietrza mogą ulokować się praktycznie niemal wszędzie w układzie krwionośnym i mogą - w sposób podobny do II typu choroby dekompresyjnej - spowodować poważne uszkodzenia prze zastopowanie przepływu krwi do tkanek. Pierwsze duże rozgałęzienie tętnicy występuje nad sercem na łuku aorty. Tworzy ono tętnicę szyjną, która zaopatruje mózg. Jeżeli pęcherzyki powietrza zawędrują do tętnicy szyjnej, co jest możliwe, trafią również do mózgu, powodując mózgową embolię. W podobny sposób, jak przy mózgowej chorobie dekompresyjnej, pęcherzyki nie dopuszczą utlenionej krwi do mózgu, co spowoduje udar. Symptomy zawierają zawroty głowy, dezorientację, szok, zmiany w osobowości, paraliż, utratę przytomności i śmierć. Porównując do choroby dekompresyjnej, efekty mózgowej embolii i innych urazów płuc wydają się być gwałtowniejsze i bardziej dramatyczne. Choroba dekompresyjna zazwyczaj jest nieco opóźniona. Jeśli ofiara embolii powietrznej ma tyle szczęścia, że pęcherzyki opuszczą arteria szyjne, embolia może wciąż powodować zniszczenia i symptomy w innych częściach ciała. Jeśli pęcherzyki blokują na przykład arterię wieńcową, ograniczony przepływ krwi może spowodować atak serca. Odma opłucnowa Jeśli płuco pod nadmiarem ciśnienia pęknie na swej powierzchni, powietrze wydostaje się między płuco i klatkę piersiową, powodując zapadnięcie płuca częściowo lub całkowicie. Zapadnięcie płuca zwane jest odmą opłucnową. Odma opłucnowa sama z siebie na ogół nie zagraża bezpośrednio życiu tak jak embolia powietrzna, gdyż ofiara posiada wciąż drugie funkcjonujące płuco. Zapadnięte płuco powoduje ostry ból i może powodować, że ofiara pluje pieniąca krwią. Samorzutna odma opłucnowa występuje bez rozległego urazu, osłabione miejsce w płucu pęka co prowadzi do zapadnięcia się płuca. Choć nie powszechnie, samorzutna odma opłucnowa może zdarzyć się bez wcześniejszych symptomów. Jeśli samorzutna odma opłucnowa przydarzy się nurkowi pod wodą, może to być bardziej poważne, niż odma opłucnowa spowodowana przez uraz barotraumy płuc. Jeśli samorzutna odma opłucnowa występuje pod wodą, stan może być pogorszony podczas wynurzania się, kiedy rozprężające się powietrze coraz bardziej uciska zapadające się płuco. Ponieważ samorzutna odma opłucnowa ma tendencję do nawrotów, wyklucza dalsze nurkowanie do czasu operacyjnego usunięcia problemu. Diagnozowane jest to przez lekarza, specjalizującego się w pulmonologii nurków. Odma śródpiersiowa Inna możliwość wypadku związanego z barotraumą płuc występuje, gdy powietrze akumuluje się w śródpiersiu. Odma śródpiersia, jest daleko mniej poważna niż dwa powyżej omówione rodzaje urazów. W przypadku odmy śródpiersia powietrze gromadzące się w śródpiersiu naciska na serce i większe naczynia krwionośne, utrudniając cyrkulację. Ofiara może odczuwać słabość i krótkość oddechu, spowodowane słabą, upośledzona cyrkulacją. Odma podskórna - zdarza się często wraz z odmą śródpiersiową, gdy powietrze szuka drogi ujścia ze śródpiersia, przedostając się do miękkich tkanek u podstawy szyi. Powietrze akumuluje się bezpośrednio pod skórą w tej okolicy i powoduje, że ofiara ma poczucie "pełności" w szyi i wrażenie zmiany głosu. Skóra może pod dotykiem trzeszczeć. - Racjonalne fizjologiczne uzasadnienie pierwszej pomocy i postępowania w przypadku barotraumy płuc Choć trzy z czterech możliwych urazów barotraumy płuc nie zagrażają bezpośrednio życiu, obecność jakiegokolwiek objawów stwarza zagrożenie, że jednocześnie pojawiła się również embolia. Z tego powodu ratownik traktuje pacjenta z którymkolwiek z powyższych symptomów jako pacjenta z embolią, pozostawiając ostateczną diagnozę pulmonologowi. Pierwsza pomoc dla ofiary barotraumy płuc jest identyczna z pomocą udzielaną w wypadku choroby dekompresyjnej, co zostało omówione wcześniej. Jak zostało wspomniane, ponieważ nie ma różnicy w udzielaniu pierwszej pomocy oba typy urazów nazywane są urazem ciśnieniowym (DCI). Leczenie różnych typów barotraumy płuc różni się jednak. Embolia powietrzna wymaga natychmiastowej rekompresji, by zmniejszyć pęcherzyki powietrza w krwiobiegu i je rozpuścić. Skutecznie przywróci przepływ krwi do tkanek. Żaden z pozostałych urazów nie wymaga rekompresji Odma opłucnowa wymaga chirurgicznego usunięcia powietrza spomiędzy zapadniętego płuca i opłucnej umożliwiające ponowne wypełnienie płuca. Rekompresja pacjenta z odmą opłucnową, który cierpi równocześnie na embolię powietrzną może być komplikowana przez reekspansję powietrza przeciw płucu podczas dekompresji. Leczenie odmy opłucnowej musi być przeprowadzane w komorze, zanim pacjent będzie mógł wrócić na działanie ciśnienia powierzchniowego. Odma śródpiersiowa i podskórna wymagają oczekiwania na powolna absorpcję uwięzionego powietrza. W przypadkach ekstremalnych może być zadysponowane oddychanie tlenem, w celu przyspieszenia absorpcji powietrza. - Zalecenia odnoście problemów z płucami. • Gdy nurek zanurza się, zatrzymując oddech, tak jak podczas nurkowania swobodnego, powinien zawsze startować z pełnymi płucami, by zapobiec urazom płuc. • Nurek powinien zawsze pamiętać, by nigdy nie powstrzymywać oddechu podczas nurkowania z aparatem, by zapobiec urazowi barotraumy płuc. • Nurek powinien wiedzieć, że palenie papierosów i przekrwienie płuc mogą tworzyć niedrożność płuc, która może spowodować warunki identyczne jak przy zatrzymanym oddechu. Nurkowanie powinno wówczas zostać zawieszone, aż wszelkie uwarunkowania powodujące przekrwienie/zator zostaną całkowicie wyleczone, a nurek nie powinien palić wiele godzin przed nurkowaniem. Palacze powinni skonsultować się z pulmonologiem, zanim zaangażują się w nurkowanie. • Najlepszym sposobem na przygotowanie się na wypadek urazu barotraumy płuc jest przeszkolenie się na kursie rescue, przeszkolenie przez profesjonalistę oraz posiadanie ekwipunku ratunkowego, zaleconego na kursie. |
| « poprzedni artykuł | następny artykuł » |
|---|
