| Fizjologiczna reakcja na azot |
|
|
Strona 7 z 7 - Fizjologiczne uzasadnienie pierwszej pomocy i leczenie choroby dekompresyjnej Choroba dekompresyjna wymaga leczenia rekompresyjnego, choć - jeśli nie ma innych symptomów - nie jest ono konieczne w typie skórnym. Szybkie leczenie dekompresyjne okazuje się bardzo efektywne w redukcji lub zapobieganiu trwałych uszkodzeń, podczas, gdy opóźnienie leczenia z dużym prawdopodobieństwem doprowadzi do stałych obrażeń. Rekompresja zmniejsza lub rozpuszcza pęcherzyki w ciele pacjenta, zmniejszając symptomy poprzez usunięcie ich bezpośrednich przyczyn. Przywraca również przepływ krwi do wszystkich tkanek, podnosząc równocześnie poziom tlenu; leczenie zakłada następnie powolną dekompresję, której towarzyszy przeważnie terapia tlenowa, połączona z dożylną iniekcją leków, podczas gdy nagromadzony azot ma wystarczająca ilość czasu, by bezpiecznie dla pacjenta opuścić tkanki. Pierwszą pomocą w przypadku choroby dekompresyjnej (obecnie zalecenia pierwszej pomocy nie rozróżniają czy przyczyną urazu była DSC czy barotrauma płuc) jest podanie tlenu. Tlen pomaga w dwojaki sposób. Po pierwsze - oddychając tlenem obniżamy tętnicze ciśnienie parcjalne azotu, podnosząc gradient ciśnienia pomiędzy ciśnieniem azotu we krwi i gazem pęcherzykowym. Wzmaga to dyfuzję azotu z ciała, co z kolei spowalnia wzrost pęcherzyków i wspomaga ich eliminację. Po drugie - ponieważ DCS przeważnie powstaje wskutek miejscowej hipoksji, spowodowanej utrudnieniami w przepływie krwi, oddychanie tlenem podnosi poziom tlenu we krwi i zwiększa jej efektywność, powodując, iż dociera ona do wszystkich tkanek. Pacjent powinien leżeć poziomo, z podpartą głową. Położenie na lewym boku pomaga utrzymywać drożność dróg oddechowych; niektórzy chorzy odczuwali gwałtowne pogorszenie w pozycji siedzącej. Pacjent, który nie oddycha powinien być położony poziomo, na plecach, w celu umożliwienia prawidłowej akcji sztucznego oddychania i /lub masażu serca,. Priorytetami są zawsze udrożnienie dróg oddechowych, monitorowanie i ewentualne przywrócenie oddechu i krążenia, podanie tlenu i błyskawiczne przewiezienie poszkodowanego do ośrodka medycznego. Zalecenia w celu uniknięcia choroby dekompresyjnej. • Nurek powinien umieć właściwie wykorzystywać tabele nurkowe, umiejętność, którą nabywa się poprzez szkolenie u profesjonalnego instruktora nurkowego. Nurek korzystający z komputera nurkowego powinien stosować się do zleceń producenta. Konserwatyzm jest zawsze wskazany. • Należy zwracać uwagę na czynniki, które potencjalnie predysponują nurka do choroby dekompresyjnej. Na te, których nie da się ominąć, tj., wiek, należy szczególnie uważać i realizować konserwatywne podejście do nurkowania. • Nurek powinien znać zasady pierwszej pomocy w chorobie dekompresyjnej i właściwe procedury wzywania fachowej pomocy medycznej. Najlepszym sposobem jest ukończenie kursu PADI Rescue i odp. kursów EFR, prowadzonych przez profesjonalnych instruktorów. |
|||||||||
| « poprzedni artykuł | następny artykuł » |
|---|
