| Freediving |
|
|
Strona 1 z 10 Nurkowanie z zatrzymanym oddechem najogólniej ujmując oznacza różne techniki zanurzania się pod wodę z użyciem zapasu powietrza zgromadzonego w płucach. Pomijając różne techniki specjalne nurkowanie z zatrzymanym oddechem. najczęściej jest uprawiane przy użyciu ABC czyli maski, płetw i fajki.Założenie ABC daje wiele korzyści: zwiększa możliwości motoryczne ponieważ siła napędowa uzyskana dzięki pracy płetwy uwalnia ręce od pełnienia lub uczestniczenia w pracy napędowej a w rezultacie umożliwia wykonywanie innych czynności, jak np. podwodnej fotografii usuwa podstawową niedogodność fizjologiczną utrudniające orientację pod wodą ponieważ założenie maski umożliwia ostre widzenie eliminuje konieczność wyciągania głowy nad powierzchnię dla zaczerpnięcia wdechu co zużywa energię a poza tym uniemożliwia w tym czasie obserwację toni wodnej W rezultacie dzięki ubraniu ABC można uprawiać snorkeling pływając po powierzchni lub zanurzać się na niewielkie głębokości. Chcąc jednak wykonywać głębsze i dłuższe zanurzenia, czy też uprawiać różne dziedziny sportu na zatrzymanym oddechu, trzeba przejść specjalny trening i wyrobić nawyki, dzięki którym organizm nurka uzyska niezbędne przystosowania do bezpiecznego wykonywania tego typu zanurzeń. Niezbędne przystosowania do nurkowania z zatrzymanym oddechem Założenie na twarz maski nurkowej, poza dyskomfortem wynikającym z ucisku maski, oznacza konieczność przestawienia się na oddychanie ustami. Dla wielu adeptów nurkowania stanowi to istotny problem potęgowany przez odczucie zagrożenia wciągnięcia nosem wody, która dostaje się do maski i zbiera się w części nosowej. Nie ma innej drogi do bezpiecznego uprawiania nurkowania, jak zaakceptowanie początkowego dyskomfortu wynikającego z ucisku maski oraz nabycie umiejętności opróżniania maski z wody a ponadto opanowania umiejętności oddychania ustami (przez fajkę lub z automatu oddechowego) z nosem zanurzonym w wodzie. Z punktu widzenia fizjologii maska staje się jedną z powietrznych przestrzeni organizmu nurka i należy dążyć do sytuacji kiedy wytrenowanie i przyzwyczajenie powoduje, że maska przestaje nurkowi przeszkadzać i naprawdę staje się częścią jego organizmu. O nabyciu tego przystosowania świadczy brak potrzeby zdejmowania maski z twarzy po każdym wynurzeniu. Docelowo maskę zakładamy przed wejściem do wody i zdejmujemy dopiero po wyjściu na łódź/brzeg. W trakcie pobytu w wodzie maskę zdejmujemy wyłącznie w celu wykonania ćwiczeń ewentualnie naprawy. Nie jest wielkim błędem zdjęcie maski z twarzy po wynurzeniu, przed wyjściem na łódź/brzeg, jeszcze na powierzchni wody pod warunkiem, że warunki hydrologiczne na to zezwalają – nie ma fali i wiatru, ale zawsze naraża to na zalanie oczu nurka bryzgami spowodowanymi przez nieuważnego partnera. W takiej sytuacji maska powinna zostać zsunięta na szyję i ewentualnie obrócona częścią twarzową na lewą stronę (nad lewy obojczyk) jeżeli uwiera podbródek i ogranicza ruchomość głowy. Obrócenie na prawą stronę spowoduje, że fajka znajdzie się przed twarzą nurka. Nieprawidłowe jest przesunięcie maski na czoło, bo zmiana kąta naciągu paska powoduje, że nie trzyma on maski wystarczająco mocno i gwałtowny ruch głową jak również fala może spowodować jej utratę. Utrata maski przed nurkowaniem oznacza brak możliwości zanurzenia się, natomiast po nurkowaniu utrudnienie dotarcia do łodzi. Ponadto przyjęto, że przesunięcie maski na czoło oznacza, że nurek ma problem i nie kontroluje sytuacji. Jeżeli dodatkowo ma szeroko otwarte oczy, macha rękami, czasami krzyczy to oznacza, że znajduje się w stanie paniki aktywnej „panic diver” i należy mu bezzwłocznie udzielić pomocy. Jest natomiast błędem zdjęcie maski z twarzy przed wyjściem po trapie lub drabince na łódź, na wypadek poślizgnięcia się i wpadnięcia do wody oraz przed wyjściem na brzeg przez falę przyboju, która niesie duże ilości piasku i zanieczyszczeń. Dla większości początkujących nurków problem stanowi obecność w masce wody, która zbiera się w jej dolnej części, w tym w części nosowej, drażniąc śluzówkę i generując podświadomą obawę przed wtargnięciem wody przez nos do górnych dróg oddechowych. Budowa układu oddechowego powoduje, że w zależności czy oddychanie odbywa się przez nos czy przez usta podniebienie miękkie zamyka wylot do jamy gardłowej drugiej z alternatywnych dróg wykluczając jednoczesne oddychanie obydwoma sposobami. Co więcej to przystosowanie umożliwia wykonanie wdechu ustami a wydechu nosem i na odwrót. W rezultacie po zanurzeniu twarzy do wody zarówno poziomo jak i pionowo pomimo tego, że do nozdrzy dostaje się woda, podniebienie miękkie odruchowo zamyka wylot nosogardzieli uniemożliwiając przedostawanie się wody do gardła. |
||||||||||||
